نخستین شعر فارسی وزبان تالشی دکتر شهریار مشکین
نخستین شعر فارسی
آهوی کوهی در دشت چگونه دوذا؟
او ندارد یار، بی یار چگونه بوذا؟
این بیت مشهور از ابوحفص سُغدی، شاعر و موسیقی دان سدۀ سوّم و چهارم ق. است که به قولی، او را نخستین شاعر پارسی گوی دانسته اند (انوشه، حسن. دانشنامۀ ادب فارسی: ادب فارسی در آسیای میانه، 1380، چاپ اوّل، ویراست دوّم، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، جلد اوّل/ ص 37).
در این بیت، دو فعل «دوذا» /davazA/ و «بوذا» /bəvazA/ دارای الفی مانند الف در کلمۀ «گفتا» هستند. این الف به جای شناسۀ سوّم شخص مفرد؛ یعنی «د» به کار می رفته است که ادبا آن را الف اطلاق می نامند.
واژۀ «دوذا» /davazA/ به معنی «جَست و خیز کردن» و کلمۀ «بوذا» /bəvazA/ به معنی «پریدنِ غیر پرنده، جهیدن» است.
دکتر شهریار مشکین
+ نوشته شده در شنبه پنجم دی ۱۳۹۴ ساعت 17:16 توسط دکتر احمدرضا نظری چروده
|
چابک غزال به همه عرصه های ادبیات کشور مان می پردازد وآنچه که مربوط به گویشهای گیلان وایران بزرگ می شود .چابک غزال وبلاگی آکادمیک وحرفه ای است وکاملا علمی .مطمح نظرش رصد تازه های پژوهشی ایران ودنیاست.مقالات علمی وپژوهشی را در زمینه های ادبیات تطبیقی،ادبیات پایداری،گویش شناسی،متون ، ادبیات معاصر ،سبک شناسی ،نقد ادبی مورد رصد قرارمی دهد ودردسترس خوانندگان وطرفداران وبلاگ قرار می دهد>محققان آکادمیک وپژوهشگران منطقه کیلان وتالش وتالشی دراولویت وبلاگ من قرار دارند.اساتید ادبیات گیلان وبقیه استانها که با گیلان وتالش تعلق خاطر ودلبستگی دارند،میتوانند رزومه کاری وعلمی خود را به ایمیل من بفرستند ،تادر وبلاگم به معرض نمایش بگذارم .بنده دکتر احمدرضانظری چروده گویشور تالشی هستم .ترکی ،گیلکی،کردی ،را تاحد زیادی بلدم به فارسی عشق می ورزم .دوستدار همه انسانها با هر زبان وگویش .